Bethan Rees

I mi, mae Rhoi i Ennill yn ymwneud ag arafu digon i sylwi go iawn ar y bobl o'm cwmpas, a dewis bod yn bresennol gan ddangos gofal, bwriad a dewrder.

Mae llawer o fy ngwaith ym Mhrifysgol De Cymru yn cynnwys cefnogi menywod ar adegau pan fyddan nhw efallai'n cael trafferth gyda phroblem iechyd, yn cwestiynu eu diogelwch, eu ffiniau, neu eu gwerth. Ar yr adegau hynny, nid yw rhoi bob amser yn fater o gael atebion, mae'n fater o wrando, credu, a chreu lle i rywun gael eu clywed heb ofn na chywilydd. Rydw i wedi dysgu pan fydd menywod yn cael eu cefnogi fel hyn, mae hyder yn tyfu mewn ffordd dawel ond pwerus.

Rydw i hefyd wedi dod i sylweddoli pa mor ddwfn rydw i wedi elwa o fenywod sydd wedi cynnig sicrwydd i mi, wedi herio fy hunan-amheuaeth, ac wedi fy annog i ymddiried yn fy llais. Mae eu cefnogaeth wedi llunio sut rwy nawr yn cefnogi eraill, gydag empathi, gonestrwydd, ac ymrwymiad i eiriolaeth hyd yn oed pan mae'n teimlo'n anghyfforddus.  

Yr hyn rwy'n gobeithio y bydd yr ymagwedd hon yn ei greu i fenywod yn PDC yw diwylliant lle mae gofal yn cael ei ystyried yn gryfder, lle mae cefnogaeth yn cael ei rhannu yn hytrach na’i bod yn brin a lle mae rhoi i'n gilydd yn dod yn ffordd rydyn ni i gyd yn elwa ohoni, o ran hyder, cysylltiad, a'r rhyddid i gymryd lle.