Olga Torres

Mae fy ngwaith yn PDC 100% y tu ôl i sgrin; dydyn ni ddim yn cael gweld wynebau'r myfyrwyr, dydyn ni ddim yn dysgu eu henwau, dydyn ni ddim yn clywed eu straeon, yn anffodus. Ond nid yw hynny'n golygu nad ydym yn cael effaith ar brofiad myfyrwyr nac ar ein gilydd, fel cydweithwyr. O leiaf dyna rwyf am ei gredu; ac mae'n un o'r rhesymau sy'n fy helpu i oresgyn y dyddiau anodd.

Pan fyddaf o gwmpas y campws neu'n cymryd rhan mewn unrhyw weithgareddau PDC, ac rwy'n croesi llwybrau gyda myfyrwyr - unrhyw fyfyriwr - rwy'n gwenu. Rwy'n gwenu oherwydd fy mod yn credu bod gan wên effaith bwerus. Yn enwedig ar fyfyrwyr sydd i ffwrdd o gartref, i ffwrdd o'u teuluoedd a'u ffrindiau. Rwy'n gobeithio eu bod nhw'n teimlo'n gartrefol yng Nghymru, yn PDC, a'u bod nhw'n teimlo'n hapus, yr un mor groesawgar ag y mae Cymru wedi gwneud i mi deimlo.

Os ydych chi'n meddwl nad ydych chi'n ysbrydoli unrhyw un yn uniongyrchol, efallai rhowch gynnig ar wenu. Gallai wneud cyfraniad at ddiwrnod rhywun ac mae hynny'n gwneud gwahaniaeth yn y tymor hir.